Temat jedzenia Pegiem był już poruszany na forum, ale postanowiłam napisać nowy wątek. Moja mamunia ma Pega od lutego 2011 i do tej pory korzystała z niego tylko, by zażyć leki i inne płyny, bo jedzenie mogła jeszcze jeść. Ostatnio pogorszyła się sprawa jedzenia i mama zaczęła jedzenie jeść również Pegiem. Proszę Was o poradę: Żywienie domowe. Aby rozpocząć żywienie dojelitowe lub pozajelitowe w warunkach domowych pacjent, powinien mieć skierowanie do poradni żywieniowej (wystawione przy wypisie ze szpitala lub przez lekarza pierwszego kontaktu) oraz sztuczny dostęp. Dla pacjentów nie wymagających hospitalizacji, którzy z powodu braku możliwości podaży Cel pracy : Ocena stanu odżywienia chorych leczonych żywieniowo drogą dojelitową w warunkach domowych. Materiał i Pełny tekst: Stan odżywienia pacjentów żywionych dojelitowo w warunkach domowych, Elżbieta Walewska - Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne 2/2011 w warunkach domowych Hipokrates i Platon doceniali znaczenie diety w życiu człowieka i jej wpływ na organizm. W następnych wiekach o roli żywienia w chorobie pisali Celsus i Ori-barius. Papirus Ebersa i dzieła Herodota donoszą o sto-sowaniu wlewek doodbytniczych, choć ich skład nie jest dokładnie opisany. O stosowaniu wlewek pisano . KategorieMonika Rydlewska - 10:07, 29 lipca 2022 Domowe żywienie dojelitowe jest wskazane w przypadku, gdy chory nie może przyjmować pokarmu w sposób naturalny/ fot. Freepik W przebiegu szeregu chorób zdarza się, że pacjent – z różnych przyczyn – nie jest w stanie odżywiać się naturalnymi sposobami. Bywa i tak, że odżywianie, choć jest możliwe, nie dostarcza organizmowi wystarczającej ilości substancji odżywczych. Wówczas lekarze rozważają zastosowanie żywienia dojelitowego. Jeśli nie ku temu przeciwwskazań, chorzy mogą skorzystać z tej formy terapii w domu. Dla części pacjentów domowe żywienie dojelitowe ma charakter czasowy. I – w zależności od indywidualnej sytuacji chorego – może trwać od kilkunastu tygodni do kilku lat. Z czasem jednak ich przewód pokarmowy ma szanse wrócić do pełnej sprawności. Lekarze wymieniają w tej grupie np. pacjentów onkologicznych, niektórych pacjentów po udarach mózgu, dzieci z rozszczepami krtani czy wadami przełyku. Część chorych jednak terapii żywieniowej będzie wymagała do końca życia, np. przy zaawansowanych guzach przełyku, żołądka, itp., ciężkich naczyniowych uszkodzeniach mózgu, ciężkim dziecięcym porażeniu mózgowym. W wielu przypadkach występuje kilka przyczyn niedożywienia oraz kilka przyczyn uniemożliwiających przyjmowanie pokarmu naturalną drogą. Wskazań do prowadzenia żywienia dojelitowego jest wiele. Poniżej przedstawiamy część z nich. Gdy nie można pokryć zapotrzebowania organizmu na substancje odżywcze i energię Dojelitową terapią żywieniową w warunkach domowych obejmowani są między innymi pacjenci, którzy z różnych względów nie mogą dostarczyć organizmowi koniecznej ilości substancji odżywczych z naturalnie przyjmowanym pokarmem czy pokryć zapotrzebowania energetycznego organizmu. Może się tak dziać w przebiegu różnych chorób, zaburzających zdolność połykania. Są wśród nich: uszkodzenia pnia mózgu z objawami zespołu opuszkowego o podłożu naczyniowym czy choroby neuronu ruchowego (np. stwardnienie zanikowe boczne); udary mózgu; guzy mózgu; urazy mózgu; choroby przebiegające z otępieniem (np. choroba Alzheimera); choroby układu pozapiramidowego (np. choroba Parkinsona, choroba Huntingtona); uszkodzenia nerwów czaszkowych, np. nerwu podjęzykowego w polineuropatiach; choroby mięśni – dystrofie mięśniowe, miotonia; utrwalone zaburzenia połykania w przebiegu encefalopatii anoksyczno-ischemiczna; schorzenia złącza nerwowo-mięśniowego, miastenia, dystrofia Duchenne’a, dystrofia oczno-gardłowa, dystrofia Fakuyamy; dziecięce porażenie mózgowe; choroby chromosomalne z uszkodzeniem układu nerwowego; wady wrodzone i okołoporodowe; achalazja przełyku; uchyłki przełyku; znaczne zwężenia przełyku (np. po chemicznym oparzeniu, w chorobie popromiennej); przetoki górnego odcinka przewodu pokarmowego; dysfagia w przebiegu guzów twarzoczaszki, szyi, przełyku , żołądka, śródbrzusza, trzustki; ciężkie zapalenie śluzówek górnej części przewodu pokarmowego w przebiegu radioterapii; dysfagia u chorych z wyniszczeniem w trakcie opieki paliatywnej; dysfagia w przebiegu AIDS, zapalenia mózgu, poszczepiennego; amyloidza; dysfagia w toczniu rumieniowatym; zwężenie przełyku w przebiegu epidermolisys bullosa; Zwiększone zapotrzebowanie na substancje odżywcze Kolejną grupą schorzeń, w których domowe żywienie jelitowe jest wskazane, są te, w których zwiększa się zapotrzebowanie na składniki odżywcze, lecz nie ma możliwości, by pokryć je naturalnym przyjmowaniem pokarmu. W tej grupie jako wskazanie do domowego żywienia dojelitowego wskazuje się: dyskinezy pląsawicze w chorobie Parkinsona; nasilone ruchy pląsawicze w chorobie Parkinsona; przewlekłe biegunki; nieswoiste zapalenia jelit; kacheksję płucną u chorych z POChP (przewlekła obturacyjna choroba płuc) – w tym pacjentów korzystających z domowej repiratoroterapii; zespół oskrzelowo-płucny; zaawansowaną kacheksję kardialną; długotrwałą rekonwalescencję chorych po urazach wielonarządowych, oparzeniach, powikłanym leczeniu operacyjnych mukowiscydozę. Problemy z trawieniem i wchłanianiem substancji odżywczych Domowe żywienie dojelitowe jest również wskazane wówczas, gdy zaburzenie odżywiania dotyczy nie kłopotów z naturalnym przyjmowaniem pokarmu, ile zaburzeń związanych z jego trawieniem lub wchłanianiem składników pokarmowych. Problem ten występuje w szczególności przy: zespole krótkiego jelita; zespołach złego wchłaniania; ubocznych skutkach chemioterapii; ostrych zapaleniach trzustki; skrajnym wyniszczeniu wskutek psychogennego zaburzania odżywiania; zaburzeniach motoryki przełyku i żołądka (przewlekła atonia żołądka); ciężkich alergiach pokarmowych; Żywienie dojelitowe stosuje się również przy zapobieganiu niedożywieniu w niektórych schorzeniach wieku dziecięcego, w trakcie terapii onkologicznej, przy wadach wrodzonych, nieadekwatnej doustnej podaży kalorii. Do żywienia dojelitowego włączani są też pacjenci cierpiący na wrodzone wady i schorzenia metaboliczne oraz niektórzy chorzy z zaburzeniami pracy trzustki. Źródło: 1. Domowe żywienie dojelitowe pacjentów dorosłych, red. Katarzyna Karwowska, Marek Kunecki, Anna Zmarzły, Wydawnictwo Continuo, Wrocław 2016 Dziękujemy, że przeczytałaś/eś do końca nasz artykuł. Jeżeli Cię zainteresował, to bądź na bieżąco i dołącz do grona obserwujących nasze profile społecznościowe. Obserwuj Facebook, Obserwuj Instagram. Żywienie dojelitowe – jest to tak zwane sztuczne żywienie drogą przewodu pokarmowego (żywienie enteralne, EN – enteral feeding). Preparat odżywczy (dieta przemysłowa) podawany jest zwykle z pominięciem drogi doustnej, wytworzoną sztuczną drogą (przez zgłębnik -sondę-wprowadzony przez jamę nosową lub przetokę odżywczą wykonaną na żołądku, dwunastnicy, jelicie cienkim). Jest to podaż energii, białka, elektrolitów, pierwiastków śladowych i witamin w dietach przemysłowych, podanych tym chorym, którzy nie mogą być żywieni w sposób naturalny ze względu na charakter choroby podstawowej lub wtórne do choroby podstawowej wyniszczenie. Zgłębnik dojelitowy to każdy rodzaj sondy, zgłębnika lub stomii, którego jeden koniec ma umieszczony w świetle przewodu pokarmowego, a drugi wyprowadzony na zewnątrz ciała pacjenta, umożliwia żywienie specjalistyczną dieta przemysłową. Najczęściej wykorzystywane są następujące dostępy: zgłębnik nosowo-żołądkowy lub nosowo-jelitowy (w przypadku krótkotrwałego żywienia dojelitowego – do kilku tygodni), gastrostomia odżywcza (najczęściej wytwarzana metodą endoskopową – tzw PEG lub rzadziej metodą klasyczną) – dostęp do żołądka przy przewidywanym dłuższym okresie leczenia żywieniowego, mikrojejunostomia odżywcza, jejunostomia odżywcza – dostęp do jelita cienkiego. Żywienie enteralne (dojelitowe) powinno być́ prowadzone przy użyciu diety przemysłowej, odpowiedniej do stanu chorego, jego wymagań́ metabolicznych i rodzaju sztucznego dostępu do żywienia. Zwykle lekarz z szeregu dostępnych na rynku diet przemysłowych (standardowe, wzbogacane w błonnik, peptydowe, bogatobiałkowe, specjalne) wybiera preparat najlepszy dla chorego. Dieta taka ma wiele zalet i przewag nad dietą zmiksowaną: znany skład, jałowość́, wysoka jakość́, łatwość́ dawkowania, małe ryzyko uczuleń́ i nietolerancji pokarmowych. Żywienie dojelitowe jest wskazane u chorych, którzy nie mogą w wystarczającym zakresie odżywiać się drogą doustną, możliwe jest natomiast wykorzystanie dalszych odcinków przewodu pokarmowego, gdy nie ma przeciwwskazań do założenia zgłębnika. Najczęstsze wskazania do żywienia enteralnego to: neurogenne zaburzenia połykania (np. po udarze, w chorobie Parkinsona, guzach mózgu), niedrożność górnego odcinka przewodu pokarmowego, gdy możliwe jest uzyskanie dostępu do sprawnego odcinka przewodu pokarmowego (guzy twarzoczaszki, przełyku lub żołądka), chorzy nieprzytomni (śpiączki niemetaboliczne), popromienne uszkodzenie śluzówek górnej części przewodu pokarmowego, ostre zapalenie trzustki, mukowiscydoza, nieswoiste zapalenia jelit zwłaszcza choroba Leśniowskiego-Crohna, przygotowanie do operacji, leczenie powikłań chirurgicznych, otępienie starcze, stany wegetatywne, zaawansowane nowotwory. Wśród przeciwskazań do tej metody leczenia występują między innymi ciężkie zaburzenia metaboliczne, niedrożność przewodu pokarmowego poniżej miejsca podawania diety, uporczywe i masywne biegunki, wstrząs, ciężka niewydolność lub brak przewodu pokarmowego, możliwość żywienia drogą naturalną, stan agonalny, brak zgody chorego. Pacjent do żywienia dojelitowego, podobnie jak do żywienia pozajelitowego powinien być właściwie przygotowany z uwzględnieniem wyrównania zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej i elektrolitowej. Właściwe przygotowanie chorego minimalizuje ilość groźnych powikłań, w tym powikłań metabolicznych. Wskazania do domowego żywienia dojelitowego: takie same jak wskazania do EN, jednak czas wymaganego leczenia jest długi, a stan chorego pozwala na wypisanie do domu i prowadzenia leczenia żywieniowego w warunkach domowych. Żywienie dojelitowe to jedna z form leczenia żywieniowego, polegająca na dostarczaniu do organizmu substancji odżywczych drogą inną niż doustna. Aby zaopatrzyć organizm we wszelkie niezbędne składniki, konieczne jest wytworzenie przetoki bądź założenie sztucznego dostępu. Co warto wiedzieć? spis treści 1. Co to jest żywienie dojelitowe? 2. Na czym polega żywienie dojelitowe? 3. Wskazania do żywienia dojelitowego 4. Przeciwwskazania do żywienia dojelitowego rozwiń 1. Co to jest żywienie dojelitowe? Żywienie dojelitowe to jedna z form leczenia żywieniowego. Polega ono na podawaniu osobie chorej substancji odżywczych do przewodu pokarmowego drogą inną niż doustna: bezpośrednio do żołądka lub jelita. Zobacz film: "#dziejesienazywo: Czym jest ból?" Ta forma żywienia przeznaczona jest dla osób, które nie mogą się odżywiać drogą doustną (to żywienie dojelitowe całkowite) lub ta droga żywienia jest niewystarczająca (wówczas wprowadza się żywienie dojelitowe częściowe). Żywienie dojelitowe może być prowadzone w szpitalach, hospicjach i placówkach opieki długoterminowej (np. domy pomocy społecznej, zakłady opiekuńczo-lecznicze), jak również w domu pacjenta (wówczas sprzęt oraz specjalistyczne mieszanki żywieniowe są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia). Inną formą leczenia żywieniowego jest żywienie pozajelitowe, inaczej żywienie parenteralne. Polega ono na podawaniu składników odżywczych, białka, wody, elektrolitów oraz pierwiastków śladowych drogą dożylną: poprzez żyły obwodowe po uzyskaniu dostępu dożylnego za pomocą wenflonu, poprzez żyłę główną przy pomocy specjalnie założonego cewnika. 2. Na czym polega żywienie dojelitowe? W żywieniu jelitowym do układu pokarmowego żywność dostarcza się na dwa sposoby. W przypadku krótkotrwałego leczenia przez zgłębnik wprowadzony przez nos do żołądka, dwunastnicy lub jelita. Gdy niezbędne jest długotrwałe leczenie, żywienie dojelitowe realizowane jest przez chirurgiczne założenie przetoki odżywczej, pod postacią gastrostomii (to gastrostomia klasyczna lub endoskopowa (PEG). Wówczas koniec drenu wykorzystywanego do żywienia wprowadzony jest do żołądka) lub mikrojejunostomii (cewnik wprowadzany do jelita cienkiego). Na czym polega żywienie dojelitowe? Do zgłębników dojelitowych, czyli sond odżywczych lub przetok odżywczych w sposób bezpośredni podawane są mieszaniny żywieniowe oraz płyny. Mogą to być zarówno gotowe preparaty (dieta przemysłowa) lub zmiksowane pokarmy przygotowywane w warunkach domowych. Co wybrać? Badania dowodzą, że diety przemysłowe są najbardziej wartościowe, ponieważ zawierają wszelkie niezbędne składniki odżywcze, wodę, białko, elektrolity, pierwiastki śladowe w optymalnej ilości i kaloryczności. Dania ugotowane w domu mogą nie pokrywać zapotrzebowania organizmu na substancje odżywcze, a gdy są niewłaściwie przygotowane, mogą prowadzić do zapychania przetok. 3. Wskazania do żywienia dojelitowego Żywienie dojelitowe stosuje się w celu: przygotowania pacjenta do operacji chirurgicznej, poprawy lub utrzymania stanu prawidłowego odżywienia organizmu pacjenta, umożliwienia organizmowi rozwoju, zoptymalizowania leczenia, umożliwienia rekonwalescencji i rehabilitacji. Żywienie dojelitowe stosuje się u niemowląt, dzieci, osób młodych, w średnim wieku i osób starszych. Wskazaniem może być wiele chorób, zaburzeń i okoliczności medycznych. To na przykład: zaburzenia trawienia i wchłaniania, zaburzenia połykania, niedożywienie lub niedostateczne odżywianie w następstwie urazu lub choroby, choroby zapalne jelit, okres chemioterapii i radioterapii, zwężenie górnego odcinka przewodu pokarmowego, niedrożności górnego odcinka przewodu pokarmowego, rozległe oparzenia termiczne, długo gojące się rany, nowotwór jamy ustnej i gardła, nowotwór krtani, nowotwór żołądka, przewlekłe zapalenie trzustki i nowotwór trzustki, zespół krótkiego jelita, pooperacyjne przetoki jelitowe, powikłania pooperacyjne, okres po zakończeniu żywienia pozajelitowego, wyniszczenie organizmu, w tym także przez AIDS, psychogenne zaburzenia odżywiania (jadłowstręt), choroby zakaźne oraz: choroba Parkinsona, choroba Alzheimera, udar mózgu, mózgowe porażenie dziecięce, mukowiscydoza. 4. Przeciwwskazania do żywienia dojelitowego Przeciwwskazaniami do tego typu leczenia jest: niedrożność przewodu pokarmowego, atonia żołądka i jelit, uraz wielonarządowy, biegunka, ostre stany zapalne jamy brzusznej, wstrząs, niewyrażenie zgody na ten typ leczenia przez chorego. Czas trwania leczenia żywieniowego jest różny. W przypadku powrotu do zdrowia i możliwości spożywania posiłków drogą doustną, żywienie dojelitowe może zostać zakończone. Czasem jednak jest niezbędne do końca życia. Wszystko zależy od wskazania, czyli choroby podstawowej, stanu zdrowia, stanu odżywienia chorego przed podjęciem leczenia oraz oceny efektów terapii. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy

żywienie dojelitowe w warunkach domowych forum